Convergentie in de Media: Betrouwbaarheid

pagina 7, 23-05-2006 © Het Financieele Dagblad

BERT VAN DIJK

Convergentie in
de media

Ik schrijf artikelen voor een krant,
houd een weblog bij en ben soms
te horen op de radio. Ben ik een
journalist, ben ik een weblogger,
een radioman misschien?
Er wordt momenteel veel gediscussieerd
over de convergentie
tussen verschillende media en de
rol van de traditionele journalistiek.
Heel vaak ontstaat als vanzelf
het beeld van een schijnbare
tegenstelling tussen oude media,
de kranten, de tijdschriften en de
televisie enerzijds, en nieuwe
media zoals weblogs en podcasts
anderzijds. Als zou er een goed af
te bakenen scheiding tussen de
uitingsvormen mogelijk zijn.
Natuurlijk kan dat niet. Weblogs
en (video)podcasts schuiven richting
mainstream media en kranten
en radio worden weblogs en
podcast. De grootste invloed die
de convergentie teweegbrengt,
vindt niet plaats in de media —
de filters van het nieuws, of je ze
nu webloggers of redacteuren van
een krant noemt, blijven altijd
bestaan — maar bij de onderwerpen
van die media.
Voor bedrijven en pr-legers was
het vroeger overzichtelijk. Een
paar kranten, een aantal tijdschriften,
wat radio en tv. Daar
zaten degenen die het imago van
het bedrijf en de producten konden
maken of breken. Nu is het
beeld gefragmenteerder. Een vernietigend
oordeel over een nieuwe
marketingcampgane of gadget
van Philips op websites als Engadget
of Gizmodo, die vervolgens
wordt ‘gediggt’ tot de homepage
van een populaire nieuwssite, is
vele malen erger dan een zuur
stukje in Het Financieele Dagblad.
Steeds meer bedrijven, waaronder
Alcatel en Philips, besteden
nu al veel aandacht aan het identificeren
van de belangrijkste
weblogs voor een specifiek
gebied. Die betreffende webloggers
worden vervolgens als volwaardige
media beschouwd en
krijgen dezelfde behandeling als
‘traditionele’ journalisten, inclusief
uitnodigingen voor persreizen en
interviewmogelijkheden.
Waarom zijn blogs als Gizmodo
en Engadget zo invloedrijk? Simpelweg
omdat ze een groot en
sterk gefocuste doelgroep aan
zich weten te binden van mensen
die interesse hebben in een
bepaald onderwerp en daar graag
onderling over converseren.
Kranten doen dat uiteraard al
jaren, op papier of via hun
weblogs en sites, maar het ontbreekt
hen nog vaak aan de wil
om ‘communities’ te omarmen en
te creëren. Angst voor lezersreacties
of het weglinken van de eigen
site houden traditionele uitgevers
vooralsnog stevig aan de zijlijn.
Daarmee juist alle ruimte creërend
voor meer proactieve en
enthousiaste webloggers.
Alleen door die angst radicaal
overboord te gooien en websites
van kranten veel opener en interactiever
te maken, kunnen kranten
hun bestaansrecht bevestigen.
Want ondanks de populariteit van
weblogs, blijft de krant een
wezenlijke functie vervullen,
namelijk die van informerend en
inspirerend medium met autoriteit.
Hoe ouderwets ook, de krant
(als uitgever van informatie) is
niet dood. Een groot deel van de
berichten op weblogs is uiteindelijk
terug te voeren op nieuws
afkomstig van krantenartikelen,
tv- of radio-uitzendingen.
Het gaat uiteindelijk niet om
vorm, maar om autoriteit en
betrouwbaarheid.